فاکتورهای نمره دهی در اسپیکینگ

اگزمینر در اسپیکینگ به چه چیزی نمره مى دهد؟

در اسپیکینگ چهار فاکتور نمره دهی وجود دارد که هر کدام به مقدار مساوی (یک چهارم یا بیست و پنج درصد) در نمره نهایی تاثیر می‌گذارند.

  1.  روان و منسجم صحبت کردن ( نبود مکث بیش از حد، تکرار بی مورد و من من کردن…) Fluency and Coherence
  2.  واژگان درست و مناسب و سطح بالا ( نمره بالای هفت فقط مختص کسانی است که از واژگان سطح بالای مرتبط به موضوع استفاده میکنند: کالوکیشن ها، اصطلاحات و ایدیوم ها و واژگان کم کاربرد ولی مرتبط به موضوع ) Lexical Resource
  3.  گرامر درست و سطح بالا(نمره بالای هفت فقط مختص کسانی است که گرامر پیچیده را روان و گسترده و طبیعی استفاده میکنند: کلاز های وابسته، انواع شرطی ها، passive modals… ) Grammatical range and accuracy
  4.  تلفظ ( دقت کنید که تلفظ ارتباطی با لهجه بریتیش یا امریکن… ندارد، بلکه رعایت فاکتورهای “استرس”، “اینتونیشن” و “چانکینگ” است.)
    Pronunciation

در کل، بر عکس رایتینگ، در اسپیکینگ “چگونه گفتن” اهمیت بیشتری نسبت به “چه چیزی” گفتن دارد.

اگزمینر طبق جدول توصیفی ( speaking band descriptor) به هر کدام از چهار فاکتور فوق نمره‌ای بین ۱ تا ۹ میدهد ( از نظر تکنیکی و زبانشناسی بسیار بعید است که فاصله این فاکتور ها بیش از دو نمره شود: یعنی مثلاً کسی در فلونسى یا روان صحبت کردن پنج بگیرد ولی در تلفظ نمره هفت یا هشت کسب کند )
نکته مهم این است که طبق band descriptor اسپیکینگ، پس از نمره دهی ممتحن، نمره به صورت ریاضی و رو به بالا ( مانند نمره اورال) گرد نمی شود.
بلکه رو به پایین گرد می‌گردد!
مثلاً اگر شما در سه فاکتور ۷ کسب کنید ولی در یک فاکتور ۶، آنگاه نمره شما ۶٫۵ می شود و نه ۷!

درس برای شما: حتماً و به صورت جدی روی ضعیف ترین فاکتور های خود کار کنید و آنها را بهبود بخشید: نمیتوان با مثلاً افزایش شدید دانش واژگانى ضعف مفرط گرامر را پوشش داد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *